Άρθρα

Για το φερόμενο ως εκλογικό «βέτο» Λαφαζάνη

Δημιουργήθηκε στις Τρίτη, 11 Νοέμβριος 2014

της Νίνας Κασιμάτη (δημοσιεύτηκε στην "Αυγή"  11/11/2014)

Δεν αφορά τις αγωνίες του κόσμου η πρόταση του κόμματος να συστρατευθώ στο ψηφοδέλτιο της Β'Πειραιά ήδη από το 2012, όταν με τον ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από τις γραμμές του Νέου Αγωνιστή ως ιδρυτική συνιστώσα, και άλλες συλλογικότητες, συγκροτήσαμε το μετωπικό σχήμα ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, κάνοντας τη δική μας έφοδο στον ουρανό. Αλλά το ρεπορτάζ στο ΒΗΜΑ της Κυριακής 9/11/14, όπου ο σύντροφός μου Παναγιώτης Λαφαζάνης φέρεται να θέτει «βέτο» για εμένα, ανάμεσα σε πρόσωπα του ιστορικού αναθεωρητισμού, άλλων ΔΗΜΑΡιτών και ίσως μεταμεληθέντων μνημονιακών βουλευτών που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ και τώρα συνωθούνται στον οσονούπω κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ, μας υποχρεώνει να κάνουμε κάποιες σκέψεις πέρα από το ανυπόστατο, εξ όσων γνωρίζουμε, του πράγματος.

Η ουσία του υποβολιμαίου, καταπώς φαίνεται, δημοσιεύματος είναι η διάθεση να προβληθεί η πορεία των προσώπων του ιδεολογικοπολιτικού ρεύματος της διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη, δηλαδή του αντιιμπεριαλιστικού, πατριωτικού, αυτοδιαχειριστικού ΠΑΣΟΚ, συναιρούμενη σε ενιαίο, συμπαγές πράμα με αυτή των όψιμων ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ. Εξομοιώνονται δηλαδή με το ακριβώς αντίθετό τους στελέχη μας, οι οποίοι πρώτοι εντός του ΠΑΣΟΚ αποδόμησαν το 2009-2010 τη μνημονιακή προπαγάνδα και αποχώρησαν από το κυβερνητικό 44%, αρχίζοντας να ξηλώνουν το πουλόβερ του νεοφιλελεύθερου κόμματος των Γ. Παπανδρέου και Β. Βενιζέλου - εν τέλει, του παλαιού δικομματισμού που συσσωματώθηκε υπηρετώντας τις αγορές και μετετράπη στην κατά Πουλαντζά "εστία ενιαίου κόμματος". Προς επίρρωση αυτού, όταν αργότερα το ΠΑΣΟΚ έγινε ένα με τη Δεξιά, οι πρωταίτιοι θυμήθηκαν να κατηγορήσουν τη διάδοχη ηγεσία τους ότι κυβερνούν μαζί της, ενώ ολόκληρη η αλήθεια είναι ότι η ΝΔ σφίγγει την αγχόνη που το μνημονιακό ΠΑΣΟΚ μας φόρεσε το 2010. Από τότε τους είχαμε καλέσει να πάψουν να αντιποιούνται την ιστορία του κόμματος, ενώ προσκαλούσαμε τους συντρόφους και ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, που πλέον ήταν απροκάλυπτο ενεργούμενο της χρηματιστικής ολιγαρχίας, να απεγκλωβιστούν από το σκληρό κέλυφος του αυγού-κόμματος-αυτοσκοπού, και να αντιληφθούν τον ΣΥΡΙΖΑ ως έναν διαβατό δρόμο αγώνα και ελπίδας για τη ζωή μας, σε μια νέα λαϊκή πλειοψηφία, κόντρα στους μονοδρόμους του μνημονιακού καθεστώτος. Για τους λάτρεις των πηγών, η πορεία μας είναι καταγεγραμμένη μέσα από τις συλλογικές ανακοινώσεις και προκηρύξεις της Συντονιστικής Επιτροπής, καθώς και κείμενα, άρθρα, παρεμβάσεις και τις ομιλίες μας σε εκδηλώσεις και συγκεντρώσεις από τον Οκτώβριο του 2009 ως τον Μάρτιο του 2012, στο βιβλίο μας με τίτλο "ΕΞΟΔΟΣ - Στο δρόμο για τη λαϊκή μεταπολίτευση", 2012, εκδ. Στοχαστής.
Η συμπαράταξή μας ήταν από τα πράγματα πολιτικά ανιδιοτελής. Έγινε στο 4,60% της εκλογικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ, όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν ακόμη κραταιό, αφαιρουμένης μάλιστα της αποσχισθείσας από τον ΣΥΝ, ΔΗΜΑΡ, που επρόκειτο για μια από τα πάνω κοινοβουλευτική κατασκευή, ώστε να λειτουργήσει ως υποστύλωμα του συστήματος όταν θα χρειαζόταν και στην Ελλάδα, αφού κλυδωνισμοί στο εποικοδόμημα επέρχονται καθ’ έξιν στις χώρες που εφαρμόζονται προγράμματα του ΔΝΤ. Παρεμπιπτόντως, η ΔΗΜΑΡ χρειάστηκε στο σύστημα τον Ιούνιο του 2012 όταν το ΠΑΣΟΚ εξαϋλώθηκε, και εγένετο η τρικομματική κυβέρνηση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων – η δεύτερη φάση του μνημονιακού στρατηγήματος, μετά τη διάσωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Για να επανέλθω στη διαλεκτική της συμπόρευσής μας, αυτή έχει τις ρίζες της μέσα στα κινήματα, ενάντια στους προπομπούς του μνημονίου: από το 2006 ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16, το 2008 ενάντια στη νεοφιλελεύθερη ευρωσυνθήκη. Μετά την 6η Μάη 2010,  οργανικά στο συμμαχικό (με ΣΥΝ και αποχωρήσασες του ΠΑΣΟΚ συλλογικότητες) αυτοδιοικητικό σχήμα Αττική Συνεργασία-ΌΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, το 2011 στο κίνημα των πλατειών, καταλήγοντας το 2012 στην κοινή απόφαση για σύμπηξη του εκλογικού μετώπου ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και το 2013 στην ίδρυση του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ των μελών. Δηλαδή οι δεσμοί μας σφυρηλατήθηκαν  στο δρόμο, στο χρόνο και στους κοινούς και κοινά δοσμένους αγώνες μας. Κερδισμένους αγώνες μας. Αντίστοιχα, η θέση μου στην ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ το 2012, κατόπιν η εκλογή η δική μου και των συντρόφων μου Βασίλη Ασημακόπουλου, Βαγγέλη Καραγρηγορίου και Γιάννη Χατζηαντωνίου στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, η από το 2013 συμμετοχή μου ως τακτικό μέλος της Επιτροπής Προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ και η πρόσφατη εκλογή μου στο συντονιστικό της ΟΜ ΣΥΡΙΖΑ Περάματος είναι τα κομματικά μου πιστοποιητικά αναγνώρισης, κι άρα εξ αντικειμένου δεν τίθεται θέμα μετεγγραφής μου μέσα στο σπίτι, το οποίο χτίσαμε μαζί με τους συντρόφους μας κι εμείς από τον Νέο Αγωνιστή, με το δικό μας λιθαράκι, για να μη γυρίσει πίσω το ρολόι της εθνικής και κοινωνικής Ιστορίας.

Τα δυσκολότερα, όμως και ωραιότερα, είναι μπροστά για τον ΣΥΡΙΖΑ. Και παραφράζοντας το καβαφικό, θα έλεγα στους συντρόφους μου "εδώ που φτάσαμε, λίγο δεν είναι". Όλοι μαζί, συλλογικά, και κανένας μόνος του. Το ρεπορτάζ θα συνεχίσει. Μάλλον δεν θα μας συγχωρήσουν για όσα είπαμε και μετά κάναμε, και κυρίως για την ιστορικό και κοινωνικό μας συγχρονισμό. Η πολιτική πάλη όμως επίσης συνεχίζεται και μας θέλει όρθιους, από τις μικρές μας επάλξεις, κάθε μέρα αλλά και στη μητέρα των μαχών που διαφαίνεται τον Μάρτιο του 2015. Για τη λαϊκή πλειοψηφία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, με την κοινωνία υποκείμενο της Ιστορίας.

Share
© 2011-2013 Νέος Αγωνιστής