Άρθρα

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Δημιουργήθηκε στις Τρίτη, 22 Μάρτιος 2016

(πρωτοβουλία για ένα Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης για την Ανεξαρτησία και τη Κοινωνική Απελευθέρωση

1. Οι τελευταίες εξελίξεις, αλλά και συνολικά η περίοδος ,αποτελούν την  απόλυτη απόδειξη ότι εντός του ευρωατλαντικού δρόμου , τα «μνημόνια» και ο στυγνός νεοφιλελευθερισμός αποτελούν τη μόνη επιλογή.


2. Επανέρχεται έτσι στο προσκήνιο, μια αλήθεια επιμελώς αποσιωπημένη: η «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης» για τη χώρα οδηγεί στο  συμπέρασμα ότι το «εθνικό» με το «κοινωνικό» είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένα.
Δε μπορεί να υπάρξει κοινωνική απελευθέρωση και δικαιοσύνη στη χώρα μας χωρίς την επίλυση του προβλήματος της εθνικής Ανεξαρτησίας( απέναντι σε Ε.Ε. και ΝΑΤΟ), δε μπορεί να υπάρξει εθνική Ανεξαρτησία χωρίς την ήττα των κοινωνικών και πολιτικών υποκειμένων της εξάρτησης.
3. Εξάρτηση που τα τελευταία  χρόνια εξελίχθηκε σε  νεοαποικιακού τύπου. Η νεοαποικιακού τύπου  εξάρτηση δεν είναι μια εξωτερική –μόνο-σχέση. Πραγματοποιείται και μέσα από τις εσωτερικές αντιθέσεις της ελληνικής κοινωνίας, έχει δηλαδή τάξεις και στρώματα-φορείς. Η άρχουσα τάξη είναι μια μεγαλοαστική τάξη παραδοσιακά μεταπρατική-παρασιτική, με οικονομικούς-πολιτικούς-ιστορικούς δεσμούς με τη Δύση. Στην πορεία προστέθηκε μια καινούργια ομάδα στην νομή της εξουσίας, ( μεγαλοεργολάβοι, μεγαλοεκδότες, κάτοχοι ΜΜΕ). Η «διαπλοκή» δεν αποτελεί παθογένεια αλλά δομικό στοιχείο του συστήματος της κρίσης.
4. Σε μια περίοδο όπου η κρίση του δυτικού καπιταλισμού εντείνεται , η άρχουσα τάξης της χώρας ,για να επιβιώσει, έστω και υποβαθμισμένη,  και να συμμετάσχει στον οικονομικό ανασχεδιασμό  ωθεί την χώρα στην απόλυτη παράδοση της. Η συνύφανση των συμφερόντων της κυρίαρχης μεγαλοαστικής τάξης με τον ευρωατλαντισμό αποτελεί το κύριο αίτιο
α) των «μνημονιακών πολιτικών» , του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και του κοινωνικού εξανδραποδισμού
β) της φαινομενικής λειτουργίας της δημοκρατίας
γ) της κατάλυσης κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας.
         7.   Γι αυτούς τους λόγους η  απάντηση στη συγκυρία, προϋποθέτει  ένα ρεαλιστικό, εναλλακτικό σχέδιο σε τρία επίπεδα.
Α)  Στο πεδίο της οικονομίας.
Ένα νέο Σχέδιο άρνησης του νεοφιλελευθερισμού, με minimum άξονες: την κατάργηση των Μνημονίων,  τη διαγραφή του χρέους, την Απόδραση από τη νομισματική φυλακή του ευρώ, την κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, την αλλαγή του παραγωγικού  προτύπου, τις παραγωγικές επενδύσεις των εθνικοποιημένων, στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων, τη χορήγηση  ρευστότητας για τη  στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, την ενίσχυση της συνεργατικής, κοινωνικής οικονομίας, την ενίσχυση της  δημόσιας  Παιδείας και  Υγείας, την εξασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων.
 Β) Στο πεδίο της ουσιαστικής δημοκρατίας.
Η πολυεπίπεδη χρεοκοπία της χώρας αντανακλάται με απόλυτη ευκρίνεια και στο πολιτικό προσωπικό, το οποίο λειτουργεί  ολοκληρωτικά σαν  εργαλείο. Το κοινοβούλιο απλά επικυρώνει άνωθεν εντολές. (Βουλευτές που  ψηφίζουν νομοσχέδια εκατοντάδων σελίδων, χωρίς καν να τα διαβάσουν ή Δημοψηφίσματα που ανατρέπονται πραξικοπηματικά).
 Σε μια χώρα βυθισμένη στην ανέχεια, που βιώνει τη μεγαλύτερη καταστροφή ,σε ειρηνική περίοδο, που έχει βιώσει κράτος μετά το Β Παγκόσμιο πόλεμο, δεν μπορεί να υπάρξει νομιμοποιημένο καθεστώς διακυβέρνησης.  
Η λογοδοσία του πολιτικού-και όχι μόνο-προσωπικού που συντέλεσε στη διάλυση αποτελεί ελάχιστη δημοκρατική απαίτηση.  
Η απόλυτη απαξίωση του πολιτικού προσωπικού που «κυβερνά» υπό την επιτήρηση και αρωγή των διεθνών ιμπεριαλιστικών μηχανισμών (ΕΕ,ΔΝΤ), απαξίωση που προσπαθούν να χειραγωγήσουν οι πολιτικοί επίγονοι του ναζισμού, χρηματοδοτούμενοι  από το ίδιο σάπιο πολιτικό σύστημα που τους γέννησε και αξιοποιεί, συνεχώς εντείνεται.
Η απάντηση σε αυτό το επίπεδο δε μπορεί παρά να λαμβάνει υπό όψιν της το δωσιλογισμό της άρχουσας τάξης σαν ένα διαρκές, ιστορικό χαρακτηριστικό της, χαρακτηριστικό που διαχρονικά αμβλύνεται ή οξύνεται μέσα στην εκάστοτε ιστορική συγκυρία και σήμερα λαμβάνει χαρακτηριστικά απόλυτης σήψης.
Η αναγκαία, νέα μορφή δημοκρατίας προϋποθέτει το τέλος του καθεστώτος της εξάρτησης και του πολιτικού προσωπικού που το τροφοδοτεί και τροφοδοτείται. Το τέλος αυτού του καθεστώτος θα οδηγήσει σε μια Συντακτική Εθνοσυνέλευση, που θα καταρτίσει και θα υποβάλει σε δημοψήφισμα ένα νέο σύνταγμα μιας πραγματικής λαϊκής δημοκρατικής εξουσίας.
Γ) Στο πεδίο της Ανεξαρτησίας.
Η ευρωατλαντική  οικονομία σύντομα θα εισέλθει σε ένα βαθύτερο κύκλο κρίσης. Ο νέος αυτός κύκλος θα σημάνει ένταση των ήδη υπαρχόντων φαινόμενων:
α)Μεγαλύτερη επιθετικότητα –και σε στρατιωτικό και σε οικονομικό επίπεδο-του ευρωατλαντισμού, παγκόσμια αλλά και στη περιοχή μας. Επιθετικότητα που μεταφράζεται και σε ένταση του νεοφιλελεύθερου μεσαίωνα αλλά και σε εστίες πολέμου, εστίες που θα μεταφέρονται ολοένα και περισσότερο πιο κοντά στα σύνορα της χώρας.
      β) Ένταση της ανισομετρίας στο δυτικό στρατόπεδο, η παραπέρα περιθωριοποίηση χωρών με τα χαρακτηριστικά της Ελλάδας (ακόμη και στα όρια απωλειών της υπάρχουσας  κυριαρχίας)
      γ) Ένταση/όξυνση των ενδο-ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων εντός του ευρωατλαντικού στρατοπέδου (ΗΠΑ-Γερμανία),αλλαγή της μορφής της ευρωζώνης και μεταφορά της όξυνσης σε χώρες όπως η Ελλάδα με χαρακτηριστικά σήψης και διάλυσης. Η όξυνση αυτή δε θα μεταφράζεται στη περίπτωση της χώρας μόνο σε οικονομικό /πολιτικό επίπεδο αλλά και γενικότερα. Η μετατροπή της χώρας -από τον ευρωατλαντισμό και τους μηχανισμούς του- σε τεράστιο στρατόπεδο προσφύγων αποτελεί άλλη μια τέτοια παράμετρο.  
8.  Στο σύγχρονο πολυπολικό κόσμο η εξασφάλιση των αλλαγών στο οικονομικό και πολιτικό επίπεδο μπορεί να είναι εφικτή. Αυτό προϋποθέτει την αλλαγή γεωστρατηγικού προσανατολισμού της χώρας. Η άνοδος των BRICS μπορεί να δημιουργήσει νέες προοπτικές για την ελληνική οικονομία, ενώ η ανάπτυξη νέων περιφερειακών δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή προσφέρει επιπλέον δυνατότητες στο επίπεδο της ασφάλειας και την αποτροπή απειλών.
9. Τα τελευταία χρόνια η σύζευξη «εθνικού» και «κοινωνικού» έχει γίνει, έστω και με διαφορετικούς τρόπους ή ορολογία, αντικείμενο συζήτησης και αναζήτησης σε διαφορετικούς πολιτικούς ή ιδεολογικούς χώρους. Η ανάγκη «για ένα νέο ΕΑΜ», με τη νοηματοδότηση που η συγκυρία θα όριζε, αποτελεί κοινή διαπίστωση συλλογικοτήτων και αγωνιστών. Την ίδια στιγμή που διατυπώνεται η ανάγκη ενός ευρύτερου Μετώπου, ο κατακερματισμός, χρόνια παθογένεια του χώρου, συνεχίζεται.
Ο κατακερματισμός αυτός δε μπορεί πλέον να διαιωνίζεται. Η ανάγκη ενός ενιαίου ισχυρού λαϊκού, δημοκρατικού μετώπου  αποτελεί ευθύνη ευρύτερων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, πέρα από ιδεολογικές ,πολιτικές ή οργανωτικές αποκρυσταλλώσεις και δεν αρνείται τη ταυτόχρονη δυνατότητα της αυτοτέλειας τους .
Η συμφωνία σε ένα minimum πλαίσιο είναι εφικτή και κυρίως προϊόν βούλησης. Φορέων, συλλογικοτήτων, αγωνιστών.
Η πρωτοβουλία για ένα Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης για την Ανεξαρτησία και τη Κοινωνική Απελευθέρωση, δεν αποτελεί κάποιο κόμμα.
Η δημιουργία ενός Βήματος Διαλόγου και Κοινής Δράσης , ακόμη και με τη μορφή «Διαρκούς Συνεδρίου», συλλογικοτήτων και αγωνιστών, που θα συνδιαλέγεται αλλά-και κυρίως-θα μπορεί να πάρει κοινές πρωτοβουλίες σε επίπεδο πράξης, μπορεί να πραγματοποιηθεί «από τα κάτω», μέσω μιας πανελλαδικής πρωτοβουλίας που δε θα προέρχεται από κάποια συγκεκριμένη συλλογικότητα και  δε θα διεκδικεί την οποιουδήποτε τύπου ηγεμονία.
Η συγκέντρωση υπογραφών με βάση αυτή τη πρωτοβουλία έχει σκοπό να αναδείξει την ωριμότητα μιας τέτοιας αναγκαιότητας και ταυτόχρονα να δημιουργήσει το αντίστοιχο πρωταρχικό οργανωτικό πλαίσιο («Βήμα Διαλόγου» ή «Διαρκές Συνέδριο»).

Share
© 2011-2013 Νέος Αγωνιστής