Άρθρα

Σχετικά με το πολυνομοσχέδιο

Δημιουργήθηκε στις Παρασκευή, 20 Μαϊ 2016

του Βασίλη Ασημακόπουλου

Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ψηφίζει αυτό το Σαββατοκύριακο και εν όψει του «κρίσιμου» ραντεβού στο Eurogroup στις 24/5, το πολυνομοσχέδιο (έκτασης 7.500 σελίδων) που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων :

Α). Τη θεσμοθέτηση δυνατότητας πώλησης των δανείων από τις τράπεζες σε εταιρείες ειδικού σκοπού, το θεσμικό πλαίσιο των οποίων ήδη υπάρχει (ν. 4354/2015). Μέσω της διαδικασίας αυτής το χρηματιστικό κεφάλαιο θα «βάλει» στο χέρι τις ιδιωτικές περιουσίες των πολιτών ή καλύτερα αίρονται σταδιακά πρόνοιες και προστασίες των δανειοληπτών, που αποτελούσαν ανασταλτικό παράγοντα στην αύξηση του ποσοστού εκμετάλλευσης των κυριαρχούμενων κοινωνικών τάξεων, αλλά και αποτελούσαν υλικούς όρους μιας σχετικής αυτονομίας των πολιτών. Έχουμε τονίσει αρκετές φορές, ότι ένας βασικός στόχος των μνημονιακών πολιτικών είναι η απαλλοτρίωση της μικροϊδιοκτητικής κοινωνικής δομής, ως βάση του εκτεταμένου ποσοστού αυτοαπασχόλησης υπέρ της μονοπωλιακής συσσώρευσης. Αυτό που οι θεωρητικοί του εκσυγχρονισμού χαρακτηρίζουν ως καπιταλιστικό ανορθολογισμό της ελληνικής οικονομίας ή μιας οικονομίας βασισμένης στην εσωτερική ζήτηση.

Β). Τη λειτουργία του υπερταμείου που θα «ρευστοποιήσει» τη δημόσια περιουσία. Ουσιαστικά πρόκειται για τη δημιουργία δομών απολλοτρίωσης του δημόσιου πλούτου και εκποίσησής του, δημιουργίας μιας «νέας αγοράς» στο πλαίσιο της διεθνοποιημένης καπιταλιστικής συσσώρευσης. Η εγχώρια οικονομία δεν θα έχει ούτε τη δυνατότητα, ούτε το δικαίωμα να παράγει.

Γ). Αυτόματος κόφτης των δημοσίων δαπανών ή όπως επισήμως προτείνεται να ονομαστεί Αυτόματος Μηχανισμός Προσαρμογής Προϋπολογισμού. Πρόκειται για την αναίρεση την παράκαμψη της κοινοβουλευτικής διαδικασίας, μέσω της αυτοματοποίησης του διορθωτικού μηχανισμού δημοσιονομικής καταστολής. Είναι γνωστό πώς χαρακτηρίζονται τα καθεστώτα, των οποίων η νομοθετική- κοινοβουλευτική λειτουργία, θεωρείται περιττή, τιθέμενη στην πράξη σε αργία. Είναι γνωστή μια κριτική που γινόταν στην αντιφατική οικοδόμηση της Ε.Ε. που γεννιόταν υποτίθεται από την παράδοση της νομισματικής πολιτικής στην ΕΚΤ και διατήρηση της δημοσιονομικής-φορολογικής πολιτικής στα εθνικά κράτη. Τώρα θεσμοποιείται, εσωτερικεύεται και αυτοματοποιείται η μεταφορά και της δημοσιονομικής πολιτικής στους μηχανισμούς που επιβάλλει η Ε.Ε.

Δ). Θεσμοποίηση της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων, ως ανεξάρτητης αρχής. Ο συνολικός φοροεισπρακτικός μηχανισμός περνά σταδιακά εκτός του ελέγχου της νόμιμης κυβέρνησης και μεταφέρεται στους μηχανισμούς της Ε.Ε. Τη δεκαετία του ’70 σημαντικοί μαρξιστές διανοούμενοι όπως ο Πουλαντζάς, ο Αννιόλι, ο Φεραγιόλι κ.α. ανέλυαν την τάση μετάλλαξης της αστικής δημοκρατίας σε μια συγκεντρωτική κατεύθυνση-μηχανισμό, στεγανοποιημένο από τις λαϊκές αντιδράσεις και καταγραφές, υπό την καθοδήγηση και στην υπηρεσία του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Σαράντα χρόνια μετά η αντιδημοκρατική κίνηση του διεθνοποιημένου καπιταλισμού βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

Ε). Έμμεσοι φόροι. Άνευ λοιπών σχολίων.

Δεν θα σχολιάσουμε εδώ τα προφανή. Δηλαδή τη μνημονιακή μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ και την υποκρισία της δήθεν αντιπολίτευσης. Αυτά είναι δεδομένα και άνευ πλέον ενδιαφέροντος. Ένα κακόγουστο και κακοπαιγμένο θεατράκι, για τηλεπολίτες- τηλεοπτικούς καταναλωτές επιπέδου βιντεοταινίας δεκαετίας ’80. Αυτή είναι η άποψη των μνημονιακών κομμάτων για τους Έλληνες πολίτες. Αν κατά τη γνώμη μου κάτι έχει σημασία είναι τι ακριβώς σηματοδοτούν αυτά τα μέτρα σε σχέση με την Ευρωζώνη- Ε.Ε., την Ελλάδα εντός αυτής και κατ’ επέκταση ποιά είναι τα πραγματικά επίδικα της συγκυρίας.

Τα μέτρα αυτά, που δεν αποτελούν πρωτοτυπία για την Ελλάδα, απλά εδώ εφαρμόζονται με αυξημένη ένταση και αποικιακού τύπου προκλητικότητα (Δεν θα σας πούμε εμείς τι θα κάνετε με το Πούερτο Ρίκο, φέρεται να είχε πει για την περίπτωση της Ελλάδας ο Σόιμπλε απευθυνόμενος σε εκπρόσωπο της κυβέρνησης των ΗΠΑ), είναι μέρος της συνολικής εξελικτικής κίνησης της Ε.Ε. από ένα επίπεδο διακυβερνητικής-διακρατικής σε ένα επίπεδο ομοσπονδιακής λειτουργίας. Η διαδικασία αυτή μόνον νεοφιλελεύθερη υπεριμπεριαλιστικού χαρακτήρα μπορεί να είναι. Σε συνθήκες ενός εκμεταλλευτικού κοινωνικού συστήματος, όπως ο καπιταλισμός και διεθνοποιημένων-απελευθερωμένων αγορών, η ισοτιμία των εθνών και των κρατών είναι αδύνατο να επιτευχθεί. Η Ε.Ε. μετεξελίσσεται ραγδαία στην ομοσπονδιακή πολιτική δομή της δικτατορίας του χρηματιστικού κεφάλαιου. Στο πλαίσιο αυτό κατακτήσεις και στοιχεία κοινωνικής δημοκρατίας που είχαν εγγραφεί σταδιακά στους δυτικοευρωπαϊκούς κοινωνικούς σχηματισμούς ως αποτέλεσμα του μεταπολεμικού εσωτερικού και διεθνοπολιτικού συσχετισμού αίρονται με γρήγορους ρυθμούς. Δύο επισημάνσεις και ένα συμπέρασμα.

Η αστική τάξη της χώρας είναι πλήρως και οργανικά ενταγμένη στους υλικούς και ιδεολογικούς μηχανισμούς των διεθνών πιστωτών. Γι’ αυτό και δεν εμφανίζεται συλλογικό υποκείμενο, είτε στο κοινωνικό, είτε στο πολιτικό επίπεδο από την πλευρά της αστικής τάξης που να διεκδικεί έξοδο από την Ε.Ε. Άλλωστε ουδέποτε υπήρξε εθνική αστική τάξη στη χώρα, μετά την ήττα και την καταστροφή του 1922. Ήταν πάντοτε κομπραδόρικη και μεταπρατική. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε αναπτυγμένος καπιταλισμός στην Ελλάδα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ λόγω ιδεολογικο-πολιτικής προέλευσης των κυρίαρχων ομαδοποιήσεών του (ευρωκομμουνιστική-ανανεωτική αριστερά, προεδρική πλειοψηφία, 53- κλπ), αλλά και ραγδαίας κρατικοποίησής του είναι οργανικό κόμμα της Ε.Ε. Αποτελεί δηλαδή έναν ιδεολογικό (και υλικό ως κράτος) μηχανισμό εσωτερίκευσης της ιμπεριλιαστικής εξάρτησης της χώρας. Αυτός είναι και ένας βασικός λόγος που δεν καταγράφονται εσωκομματικές αντιδράσεις από τον Σεπτέμβριο 2015 και μετά.

Από τις δύο ανωτέρω επισημάνσεις, προκύπτει ένα συμπέρασμα. Η πάλη απέναντι στα μνημόνια και τον νεοφιλελευθερισμό, είναι πάλη απέναντι στους μηχανισμούς του (υπερ)ιμπεριαλισμού, όπως συγκεκριμένα εσωτερικεύεται και αρθρώνεται με την εγχώρια αστική τάξη, διαμορφώνοντας το εξαρτημένο καπιταλιστικό κράτος, είναι πάλη για την αποδέσμευση και έξοδο από την Ε.Ε. Είναι πάλη για την εθνική ανεξαρτησία. Που μόνον υπόθεση των κυριαρχούμενων κοινωνικών τάξεων μπορεί να είναι. Γιατί αυτές έχουν σε τελική ανάλυση υλικό συμφέρον για τον αγώνα αυτό. Και όταν λέμε υλικό συμφέρον, δεν εννοούμε μια σοσιαλδημοκρατικού τύπου γραμμή αντι-λιτότητας, όπως διατυπώνεται, ούτε μια επιστροφή σ’ έναν μαζικοδημοκρατικό καταναλωτισμό. Δεν υπάρχουν οι υλικοί όροι πια για κάτι τέτοιο. Η κυρίαρχη κίνηση του διεθνοποιημένου καπιταλισμού είναι ριζικά διαφορετική. Ο αγώνας πρέπει να είναι για εθνική ανεξαρτησία-λαϊκή κυριαρχία-κοινωνική απελευθέρωση, σ’ ένα πλαίσιο έντονων και οξύτατων γεωοικονομικών και διεθνοπολιτικών συγκρούσεων. Τώρα αν αυτό θυμίζει κάτι από το παρελθόν, τι να κάνουμε;

Share
© 2011-2013 Νέος Αγωνιστής