Άρθρα

Περί ανασχηματισμού και άλλων δαιμονίων...

Δημιουργήθηκε στις Δευτέρα, 07 Νοέμβριος 2016

του Βασίλη Ασημακόπουλου


Τη «δημόσια» συζήτηση και την πολιτική αντιπαράθεση στη χώρα μας το τελευταίο χρονικό διάστημα (με την εξαίρεση του ΚΚΕ όπως αποδεικνύεται με την απόφαση της Κ.Ε. τον Οκτώβριο 2016 για το Κυπριακό και την ανατροπή της θέσης περί διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας), απασχόλησαν έως μονοπώλησαν δύο βασικά θέματα. Το ένα ήταν οι εξελίξεις στο χώρο των ΜΜΕ με δεδομένη την απόφαση του ΣτΕ. Το άλλο ήταν ο ανασχηματισμός.


Τη στιγμή που οξύνεται η κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο και το ερντογανικό καθεστώς με τις ολοκληρωτικές εκκαθαριστικές πρακτικές τόσο στην τουρκική δημόσια διοίκηση, όσο και στο πολιτικό επίπεδο με τις συλλήψεις της ηγεσίας του κουρδικού κόμματος, αλλά και τις συνεχείς αναθεωρητικές δηλώσεις περί συνόρων κλπ, που αναδεικνύουν την τουρκική προβληματικότητα, το βασικό ουσιαστικό ζήτημα της περιοχής όπως τόνιζε πριν από 20 χρόνια, στο 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ (6ος/1996) ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, λόγω των δύο κυρίαρχων ολοκληρωτικών και ρατσιστικών ιδεολογιών (τουρκικό ισλάμ και κεμαλισμός),  το δημοκρατικό αδιέξοδο της τουρκικής κοινωνίας θα λέγαμε,

Τη στιγμή που μέρα με τη μέρα η οικονομική κρίση προχωρά και πετά εκτός παραγωγικής διαδικασίας μισθωτούς και ελεύθερους επαγγελματίες ή δυσκολεύει υπερβολικά τους όρους κοινωνικής αναπαραγωγής τους

Τη στιγμή που το απολύτως συνδεδεμένο με τις εργασιακές σχέσεις κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα δέχεται συνεχείς απομειώσεις στις συνταξιοδοτικές και προνοιακές παροχές σ’ ένα σπυράλ συνεχούς καθόδου, μέτρων που ήδη έχουν ψηφιστεί, ενώ επίκεινται νέα  στο πλαίσιο πάντοτε των «βέλτιστων εργασιακών πρακτικών της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ» και της ολοκλήρωσης της διαπραγμάτευσης..

Τη στιγμή που βγαίνουν στο σφυρί ατομικές περιουσίες, μέσα από μια επιταχυνόμενη διαδικασία απαλλοτρίωσης της μικροϊδιοκτησίας, βασικής κοινωνικής δομής του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού και υλικού όρου σχετικής αυτονομίας των πολιτών (βλ. αντί πολλών το εξαιρετικό κατά τη γνώμη μου Αθανασόπουλος-Καλόμαλος Θ., Η Ελληνική κληρονομιά ανεξαρτησίας. Μικροϊδιοκτητικός τρόπος παραγωγής στην Αρχαία Ελλάδα και μέχρι σήμερα, εκδ. Στοχαστής, 2003).
Τη στιγμή που η δημόσια περιουσία περνά στο αποικιακό υπερταμείο για «αξιοποίηση»...
Τη δημόσια σφαίρα- και εμάς κατ’ επέκταση- απασχολούν οι εξελίξεις στο χώρο των ΜΜΕ. Η μία ομάδα του χορού διατυμπανίζει ότι συγκρούεται με τη διαπλοκή, μέσα από συμμαχίες με μονοπωλιακούς ομίλους που δραστηριοποιούνται στο ποδόσφαιρο, στον εφοπλισμό, τα δημόσια έργα και τα βοσκοτόπια. Η άλλη πλευρά του χορού που υπηρέτησε οργανικά το καθεστώς των ΜΜΕ από το 1989 και μετά, μας λέει ότι αγωνίζεται για τον πλουραλισμό στα ΜΜΕ. Έλεος...
Το άλλο μεγάλο θέμα ήταν ο ανασχηματισμός. Άγχη προσωπικών διαδρομών και καριέρων, ενίσχυση ή αποδυνάμωση ομαδοποιημένων γραφειοκρατικών καταστάσεων στο δεδομένο μνημονιακό πλαίσιο, με διακηρυγμένο στόχο την επιτυχή εφαρμογή των «μεταρρυθμίσεων». Στην κατεύθυνση αυτή είναι απολύτως λογική η επιτάγχυση της όσμωσης ΣΥΡΙΖΑ-Δημοκρατικής Συμπαράταξης και στο πλαίσιο της τελευταίας η επανένταξη του κόμματος ΓΑΠ (ΚΙΔΗΣΟ). Δεν τους χωρίζει και τίποτα. Τέλος  δύο ακόμα σχόλια για τον ανασχηματισμό.

Το ζήτημα της υποεκπροσώπησης των πασοκογενών. Έχουμε γράψει παλιότερα, τον Ιούλιο 2014, ότι η πασοκοποίηση είναι αντικειμενική διαδικασία, ένα αντικειμενικό προτσές, δεν έχει να κάνει με πρόσωπα, αλλά με πρακτικές (βλ. το κείμενο Η «πασοκοποίηση» ως αντικειμενικό προτσές, στο Πορεία Αριστερά, Επισημάνσεις και εκτιμήσεις για την εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ και άλλες ιστορίες..., εκδ. Γόρδιος, 2016, σελ. 216 επ). Στο συγκεκριμένο κείμενο χαρακτηρίσαμε ως πασοκοποίηση την πορεία μεταμόρφωσης ενός πολιτικού σχηματισμού στο αντίθετό του μέσα από τη διαδικασία κρατικοποίησής του, οργανικής ενσωμάτωσής του δηλαδή στο εξαρτημένο καπιταλιστικό κράτος, διαγράφοντας τις γενέθλιες αναφορές και στόχους του (Εθνική Ανεξαρτησία-Λαϊκή Κυριαρχία-Κοινωνική Απελευθέρωση-Δημοκρατική Διαδικασία). Οι κομματικοί σχηματισμοί στην κίνησή τους συγκρίνονται με το παρελθόν τους, ως διάδοχοι σχηματισμοί με όρους μαζικής κοινωνικής πρόσληψης και όχι κατ’ ανάγκη συγεκριμένης πολιτοκοϊδεολογικής επιλογής ή αναφοράς. Στο ΠΑΣΟΚ λοιπόν ειδικά την πρώτη περίοδο ο εχθρός ήταν ο παλαιοκομματισμός. Αφορούσε το προηγούμενο σχηματισμό του δημοκρατικού χώρου, την Ένωση Κέντρου. Αυτό ήταν ένα αρνητικό παράδειγμα στο επίπεδο της κομματικής οργάνωσης και διαδικασιών πολιτικής αντιπροσώπευσης. Η οργανωμένη κομματική συνείδηση ήθελε να το αποβάλει. Η ιστορία έδειξε ότι η αστικοποίηση του ΠΑΣΟΚ υπερέβη κατά πολύ τον παλαιοκομματισμό, άλλωστε και στο επίπεδο των προσώπων τη δεκαετία του ’90 πολλά από τα στελέχη που προέρχονταν από την προδικτατορική Ένωση Κέντρου κινούνταν σε πιο αριστερή πολιτική γραμμή από στελέχη του ΠΑΣΟΚ που η πρώτη τους πολιτικοποίηση ήταν στις μαρξιστογενείς κομματικές νεολαίες της αρχικής φάσης της μεταπολίτευσης, επιλέγοντας να παραμείνουν σε εξουσιαστική-γραφειοκρατική τροχιά εντός ΠΑΣΟΚ στα χρόνια της δεκαετίας του ’90. Τώρα ο εχθρός στην οργανωμένη κομματική συνείδηση του ΣΥΡΙΖΑ λέγεται πασοκοποίηση. Ακριβώς επειδή είναι η αρνητική εξέλιξη της προηγούμενης αριστερής διακυβέρνησης, ακόμα και αν αντιφατικά και αυτοδικαιωτικά, αλλά ανιστόρητα, εξακολουθούν να θεωρούν εαυτούς ως πρώτη φορά Αριστερά.  Είναι σε πορεία σαφούς υπέρβασης της πασοκοποίησης επί τα χείρω. Γιατί οι αντικειμενικές συνθήκες (εσωτερίκευση της ιμπεριαλιστκής εξάρτησης) και ο υποκειμενικός παράγοντας (κόμμα) καθοδηγούν τη συγκεκριμένη εξέλιξη. Ο ΣΥΡΙΖΑ (μετά το καλοκαίρι του 2015), όπως και η Ν.Δ. είναι κόμματα της σχέσης ΕΚΤ-ΔΝΤ.
   

Τέλος σε σχέση με τον Νίκο Φίλη. Διαφωνώ ριζικά με τις απόψεις του Ν.Φ. και τις παρεμβάσεις του αναφορικά τόσο με τα εθνικά, όσο και με τα θρησκευτικά. Έχω ήδη γράψει γι’ αυτά (υπάρχουν τα σχετικά κείμενα στο Πορεία Αριστερά) και επιφυλάσσομαι για ένα συνολικότερο κείμενο. Τηλεγραφικά θεωρώ ότι οι απόψεις αυτές εκφράζουν μια άτοπη και άχρονη αριστερά, δανειζόμενος τον όρο που χρησιμοποίησε ο Λουκάς Αξελός σε μια συνεδρίαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ το 2014 απευθυνόμενος στον ιδιαίτερο ιδεολογικό χώρο από τον οποίο προέρχεται ο Ν.Φ.  Θα μπορούσε να είναι κυρίαρχες απόψεις μιας βέλγικης αριστεράς ή μιας αριστεράς του Λουξεμβούργου, της Γαλλίας ή της Γερμανίας. Όχι όμως μιας αριστεράς στην Ελλάδα. Η εντύπωσή μου είναι όμως ότι στο επίπεδο της διοίκησης και της λειτουργίας των δομών της εκπαίδευσης ήταν αποτελεσματικός και παραγωγικός. Κι αυτό είναι σημαντικό για έναν υπουργό.

Τώρα δεν θυμάμαι αν επί υπουργίας του (ή επί Μπαλτά) ο Επιτάφιος του Περικλή, αφαιρέθηκε από την ύλη της Γ΄ Λυκείου. Αν είναι έτσι, τότε αυτό κατά τη γνώμη μου συνιστά αναίρεση της ιδεολογικο-πολιτικής ταυτότητας για έναν αριστερό άνθρωπο. Το συγκεκριμένο κείμενο του Θουκυδίδη, είναι ένα μάθημα, ένας ύμνος για το δημοκρατικό πολίτευμα, για τη συμμετοχή στα Κοινά. Και πάντως μ’ αυτό τον τρόπο το είχα εκλάβει όταν το διδάχθηκα στην Γ΄ Λυκείου την περίοδο 1992-1993, όταν αποτελούσε τμήμα της εξεταστέας ύλης στην Γ΄ Δέσμη. Ένα εξαιρετικό κείμενο για την πολιτικοποίηση κάθε νέου ανθρώπου.

Share
© 2011-2013 Νέος Αγωνιστής