Άρθρα

Ομιλία Β.Καραγρηγορίου στην εκδήλωση της ΙΣΚΡΑ με θέμα "Στάση Πληρωμών - Έξοδος από το Ευρώ, Καταστροφή ή Διέξοδος;"

Δημιουργήθηκε στις Πέμπτη, 01 Δεκέμβριος 2011

«Οι προϋποθέσεις για να αποτελέσουν η ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ και η ΕΞΟΔΟΣ από το ΕΥΡΩ προοδευτική διέξοδο για την Ελληνική κοινωνία.»

εκδήλωση iskra.gr Καραγρηγορίου from iskranews on Vimeo.

Φίλες και Φίλοι, συναγωνιστές,
Θα ήθελα αρχικά εκ μέρους της πολιτικής οργάνωσης του ΝΕΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ να ευχαριστήσω τους διοργανωτές της σημερινής εκδήλωσης, την ιστοσελίδα ΙΣΚΡΑ, για την πρόσκληση.
Και βεβαίως να υπογραμμίσω ότι μέσα από την ΙΣΚΡΑ γίνεται πραγματικά μια συστηματική και σοβαρή προσπάθεια, ξεπερνώντας τις αοριστολογίες που ενδεχομένως να βολεύουν πολλούς. Η ΙΣΚΡΑ τολμάει και ανοίγει κεντρικά ζητήματα που συνδέονται άμεσα με τη διατύπωση ενός εναλλακτικού δρόμου για τη χώρα και την διεκδίκηση της εξουσίας.
Ωστόσο μπορεί η απάντηση στο ερώτημα της εκδήλωσης να είναι καίρια για μια διαφορετική πορεία της χώρας, είναι όμως ταυτόχρονα και μια απάντηση δύσκολη, πολύπλοκη και καθόλου ανέξοδη.
Κάνεις όμως δεν μπορεί να υπεκφεύγει αν θέλει να ισχυρίζεται ότι ασκεί πολιτική σήμερα. Πρέπει να αγγίζει το συγκεκριμένο. Με αυτά ως δεδομένα θα προσπαθήσω να τοποθετηθώ πάνω στο ζήτημα.

Το τελευταίο διάστημα καταρρέουν διάφοροι μύθοι μπροστά στην αδυσώπητη λαίλαπα της κρίσης. Συντελείται η απομυθοποίηση της Ευρωπαϊκής ένωσης και η απομάγευση της Ευρωζώνης. Οι τραγικές συνέπειες της ένταξης της Ελλάδας στους θεσμούς αυτούς έχουν πλέον γίνει ξεκάθαρες. Η υιοθέτηση του ευρώ σφράγισε αρνητικά κάθε δυνατότητα ανεξάρτητης οικονομικής πορείας της Ελλάδας.
Είναι αυτή που οδήγησε στην πλήρη υποτέλεια της χώρας και την εξαθλίωση της κοινωνίας. Που διέλυσε την εθνική οικονομία και αποδυνάμωσε τους εκπροσώπους της. Που έσυρε τη χώρα στο Μνημόνιο, ώστε τελικά το σύνολο της ζωής στον τόπο μας να καθορίζεται από τις ανάγκες και τις επιθυμίες της διεθνούς ελίτ. Είναι αυτή που αφόπλισε την Ελλάδα όπως και τις άλλες περιφερειακές οικονομίες από το εργαλείο της υποτίμησης του νομίσματος και τις έκανε ευάλωτες στο διεθνή ανταγωνισμό και τους κερδοσκόπους.
Χωρίς να έχουμε εργαλεία για την άσκηση Εθνικής Οικονομικής Πολιτικής βαδίζαμε για χρόνια προς τον γκρεμό χωρίς φρένα. Και σήμερα ζούμε με τον πλέον οδυνηρό τρόπο το τέλος αυτού του κύκλου.

Η διαδικασία αυτή ωφέλησε τις χώρες του Ευρωπαϊκού Κέντρου και την παρασιτική Ελληνική Ολιγαρχία. Για το λόγο αυτό δεν εγκαταλείπουν τη συνταγή. Επιμένουν να συνεχίσουν πιο σκληρά. Επιμένουν ο νέος κύκλος να έχει τη δική τους σφραγίδα. Και φυσικά από την πλευρά τους έχουν δίκιο, αφού είναι ο δικός τους μονόδρομος.
Σήμερα και ενώ η Ευρωζώνη βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης, σπαρασσόμενη από ενδοιμπεριαλιστικά συμφέροντα, η Γερμανία επιδιώκει να επιβάλλει την απαλλοτρίωση και των τελευταίων οικονομικών εργαλείων που έχουν απομείνει στα κράτη μέλη με σκοπό την ολοκληρωτική δημοσιονομική και οικονομική εξάρτηση τους μετατρέποντας τα σε σύγχρονα προτεκτοράτα. Μια δημοσιονομική δικτατορία βρίσκεται προ των πυλών.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό το εγχώριο Μπλοκ του Μνημονίου παρουσιάζει ευελιξία, και συσπειρώνεται στα ιερά και τα όσια της παραμονής στο ΕΥΡΩ με κάθε τίμημα. Η μεταπρατική ολιγαρχία στον τόπο μας λειτουργεί και σήμερα προδοτικά, όπως έκανε πάντα μετά το 1920 σε όλες τις κρίσιμες στιγμές. Είναι πρόθυμη να ανταλλάξει την πλήρη παράδοση της εθνικής κυριαρχίας και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας προκειμένου να εξασφαλίσει τη συνέχιση της κυριαρχίας της στο εσωτερικό.  Άλλωστε κάτι ανάλογο σε μικρότερη ένταση είχε γίνει ήδη από τη δεκαετία του 1970 με την επιλογή του ελληνικού αστισμού για ένταξη στην ΕΟΚ ως πλήρες μέλος.
Αυτή την ώρα, η παραμονή της Ελλάδας στη σημερινή αλλά και την προδιαγραφόμενη Ευρωζώνη είναι καταστροφική αφού ταυτίζεται με υπογραφή σε συμβόλαιο αιώνιας λιτότητας. Όποιο και σχέδιο και εάν επιλεγεί από τους κυρίαρχους κύκλους να εφαρμοστεί εις βάρος μας, είτε αυτό είναι το νέο ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ πλαίσιο, είτε το ΕΥΡΩ δύο ταχυτήτων, ή όποιο άλλο, δεν έχει να προσφέρει τίποτα πέρα από φτώχεια και δυστυχία.
Και κυρίως εαν μια τέτοια κατάσταση παγιωθεί ακυρώνει για τις επόμενες δεκαετίες κάθε προοπτική αλλαγής. Αν όμως αυτή είναι η κατεύθυνση των κυρίαρχων κύκλων, υπάρχει η δυνατότητα η Ευρωζώνη να αλλάξει εκ των εσω; Η απάντηση για εμάς, φίλες και φίλοι, είναι ξεκάθαρη. Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Η πορεία της Ευρωζώνης δεν μεταστρέφεται. Δεν υπάρχει δρόμος για την επιστροφή σε μια ιδεατή Ευρώπη των λαών μέσα από το σημερινό οικοδόμημα.
Γιατί; Γιατί είναι αυταπάτη να θεωρείς ότι τα κοινοτικά όργανα μπορούν να μεταρρυθμιστούν μέσω της διεύρυνσης των εξουσιών τους. Είναι «πουκάμισα αδειανά»  μιας και οι αποφάσεις παίρνονται αλλού και μακριά από κάθε λαϊκή και δημοκρατική παρέμβαση. Αυτή είναι η συνέπεια του κυρίαρχου απεδαφοποιημένου χρηματιστικού κεφαλαίου.
Είναι επίσης ανεδαφικό να πιστεύεις ότι τόσο διαφορετικοί λαοί θα κινητοποιηθούν ταυτόχρονα και προς την ίδια κατεύθυνση. Ή ότι θα φτιαχτεί άμεσα κοινό Ευρωπαϊκό μέτωπό των δυνάμεων της εργασίας. Υπάρχει τόσο μεγάλη ανισομέρεια ώστε τα επίπεδα του αγώνα είναι εξαιρετικά διαφορετικά.
Ωστόσο πιστεύουμε ότι η διεθνής και ευρωπαϊκή αλληλεγγύη των προοδευτικών δυνάμεων είναι απαραίτητες.  Γιατί μπορεί το σπάσιμο της εξάρτησης να απαιτείται να γίνει σε εθνικό επίπεδο. Ο ριζικός μετασχηματισμός όμως της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής δομής θα πρέπει να έχει και διεθνή χαρακτηριστικά. Απαιτείται εθνικό γκρέμισμα και διεθνής επαναθεμελίωση. Και για πρώτη φορά μετά τα μέσα του 20ου αιώνα ανοίγεται τέτοια προοπτική. Έτσι, μιλάμε για έναν διεθνιστικό δημοκρατικό πατριωτισμό.
Άλλη πρόσφατη αυταπάτη είναι η συζήτηση για το εάν πρέπει να κοπεί χρήμα από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ή το Ευρωομόλογο. Αν είναι υπαρκτή δηλαδή η προοπτική ενός «ΚΑΛΟΥ ΕΥΡΩ». Και εδώ η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι. Το DNA της Ευρωζώνης δεν το επιτρέπει. Είναι σαν να ζητάς από έναν λύκο να γίνει χορτοφάγος. Κάποια στιγμή πρέπει η λογική και τα δεδομένα να αντικαταστήσουν τις ψευδαισθήσεις.

Η πίστη σε τέτοιους μύθους δεν αφήνει αλώβητο και ένα τμήμα της Αριστεράς. Την Αριστερά του Αριστερού Ευρωπαϊσμού. Η κρίση όμως δίνει την ευκαιρία να απεγκλωβιστούμε. Σήμερα χρειαζόμαστε περισσότερη λογική και λιγότερο μύθο. Πρέπει όλοι να διδαχτούν από όσα συμβαίνουν.
Όμως εάν η παραμονή είναι καταστροφική και εαν η αλλαγή της Ευρωζώνης είναι αδύνατη τότε τι πρέπει να κάνουμε αν επιδιώκουμε την εναλλακτική πορεία της χώρας; Η μόνη προοπτική που απομένει είναι αυτή της απαλλαγής από όλες τις αποικιοκρατικές συμφωνίες και της εξόδου από την Ευρωζώνη. Δεν υπάρχει δρόμος που να οδηγεί μέσα από την εξάρτηση στην αυτονομία. Είμαστε όμως σίγουροι ότι αν βγει η Ελλάδα, από το ευρώ, τότε θα βαδίσει αυτόματα σε νέους προοδευτικούς δρόμους;
Πιστεύουμε ότι μια τέτοια εξέλιξη μπορεί είναι ικανή αλλά όχι αναγκαία συνθήκη για θέσει την χώρα σε εναλλακτική τροχιά. Είναι μια πολυδιάστατη και σύνθετη επιλογή, με πολλά σενάρια και μεγάλη αβεβαιότητα, ακόμα και εάν την εφαρμόσει μια ριζοσπαστική Κυβέρνηση. Ένα όμως είναι βέβαιο.
Εάν το σημερινό κυρίαρχο μνημονιακό μπλοκ και η ελληνική ολιγαρχία διαχειριστεί εν τέλει μια ενδεχόμενη αποβολή μας από το ευρώ  τότε αυτό θα είναι περισσότερο καταστροφικό από την παραμονή, αφού μια τέτοια Κυβέρνηση αποκλείεται να προχωρήσει σε στάση πληρωμών, σε έλεγχο κίνησης των κεφαλαίων, σε αναδιανομή πλούτου και θα φορτώσει και όλα τα βάρη της εξόδου στην εργασία.
Το σενάριο αυτό δεν είναι καθόλου απίθανο ιδιαίτερα σήμερα που η ρήξη εντός της Ευρωζώνης είναι πιο κοντά από ποτέ. Και είναι εξαιρετικά πιό πιθανό εάν δεν έχουν ανατραπεί οι σημερινοί πολιτικοί συσχετισμοί με την δημιουργία ενός αντίπαλου δέους.
Αντίθετα, η έξοδος από το Ευρώ (ή ακόμα η επίτευξη μια κοινής συμφωνίας αποχώρησης από τα Κράτη της Ευρωπεριφέρειας) με ταυτόχρονη στάση πληρωμών ως μέρος και βήμα ενός ολοκληρωμένου εθνικού σχεδίου, ενός σχεδίου που θα εφαρμοστεί από μια προοδευτική κυβέρνηση με την στήριξη σοσιαλιστικών, ριζοσπαστικών, κομμουνιστικών, προοδευτικών, δημοκρατικών και πατριωτικών δυνάμεων, μπορεί να αποτελέσει διέξοδο από την σημερινή κρίση εάν και εφόσον  πληρούνται κάποιες συγκεκριμένες προϋποθέσεις όταν αυτή αποφασιστεί.
Μια τέτοια Κυβέρνηση πριν τη λήψη μια τέτοιας κρίσιμης απόφασης θα πρέπει, εκτός από την επαρκή προετοιμασία για την εισαγωγή ενός νέου Εθνικού Νομίσματος και πέρα από την εφαρμογή και των υπόλοιπων μέτρων οικονομικού χαρακτήρα, (Μέτρων όπως είναι η αναπόφευκτη κρατικοποίηση των τραπεζών, η εγκατάσταση ενός ισχυρού συστήματος ελέγχου κεφαλαίων, ο πλήρης και ενδελεχής έλεγχος του χρέους που έχουν περιγραφεί επαρκώς από οικονομολόγους κ.α.), να έχει διασφαλίσει ότι πληρούνται οι εξής προϋποθέσεις προκειμένου το σοκ της αποχώρησης να έχει τις μικρότερες δυνατές συνέπειες για τον λαό.

ΠΡΩΤΟΝ, προϋποθέσεις που αφορούν το ίδιο το Υποκείμενο που θα κληθεί να εφαρμόσει ένα τέτοιο πρόγραμμα: δηλαδή τη φυσιογνωμία, την μορφή, το περιεχόμενο τον τρόπο λειτουργίας του.
Και ΔΕΥΤΕΡΟΝ, προαπαιτούμενα πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού περιεχομένου που θα έχουν επιτευχθεί  ώστε να προχωρήσει κανείς στο σπάσιμο του πλέγματος της εξάρτησης.
Προαπαιτούμενα που θα εγγυώνται ότι το σοκ που θα προκληθεί δεν θα επηρεάσει ανεπανόρθωτα τα λαϊκά εισοδήματα, την κοινωνική συνοχή, την εθνική οικονομία, τις δημοκρατικές και ατομικές ελευθερίες και την εθνική μας ακεραιότητα
Ως  προς το πρώτο σκέλος νομίζουμε ότι μια τέτοια κρίσιμη για την κατεύθυνση της χώρας απόφαση προϋποθέτει μια κυβέρνηση ικανή και αποτελεσματική με αυξημένη διαπραγματευτική βούληση, άριστο συντονισμό, αδιάρρηκτη ενότητα και σταθερό προσανατολισμό ώστε να αποφύγει τις κακοτοπιές και να διαχειριστεί  κρίσεις και συγκρούσεις που με βεβαιότητα θα συμβούν.
Ως προς το ζήτημα του οργάνωσης του μετώπου θα πρέπει να υπάρχει πλήρης πολιτική συστράτευση των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που το απαρτίζουν, ιδιαίτερα ως προς το Κυβερνητικό Πρόγραμμα που θα έχει συμφωνηθεί, με σύνθεση αντιλήψεων, χωρίς κακοφωνίες και φυγόκεντρες τάσεις.
Επίσης το μέτωπο αυτό θα πρέπει να εκφράζει την κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία, μέσα από αυξημένη λαϊκή συμμετοχή και την ευρύτερη δυνατή πολιτική συσπείρωση, μέσα από πρωτοβουλίες βάσης, επιτροπές αγώνα κλπ. Να είναι ανοικτό ακόμα και όσους αποσκιρτούν από το εχθρικό στρατόπεδο.
Τέλος, οφείλει να έχει ενημερώσει τον Λαό για τις αποφάσεις που πρόκειται να παρθούν καθώς και τις θυσίες που θα απαιτηθούν και ταυτόχρονα να διατηρεί αμείωτη την αγωνιστικότητα του, ώστε να δώσει επιτυχημένα την μάχη που θα κρίνει την πορεία της χώρας για δεκαετίες.
Η Κυβέρνηση αυτή εάν θέλει να γίνει η στάση πληρωμών και η έξοδος από το ΕΥΡΩ μοχλός ριζοσπαστικής αλλαγής είναι απαραίτητο να έχει πρώτα κατοχυρώσει τα εξής:
Να έχει λάβει όλα τα μέτρα που θα εγγυώνται την δημοκρατική ομαλότητα και ασφάλεια και να έχει δρομολογήσει θεσμούς λαϊκής συμμετοχής και ελέγχου που θα αποτρέψουν καταστάσεις ανεξέλεγκτου κοινωνικού χάους και πιθανές προβοκάτσιες.
Να έχει διαμορφώσει τις απαραίτητες διμερείς σχέσεις για να καλυφθεί σε συμφέρουσες τιμές το ενεργειακό και διατροφικό έλλειμμα της χώρας,
Να έχει  εξασφαλίσει τη βιωσιμότητα ορισμένων κρίσιμων τομέων για την κοινωνική μας βιωσιμότητα (ΠΑΙΔΕΙΑ, ΥΓΕΙΑ, ΑΣΦΑΛΙΣΗ, ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΚΟΙΝΗΣ ΩΦΕΛΕΙΑΣ κλπ)
Να έχει αναπτύξει πολύπλευρες διεθνείς σχέσεις και συμμαχίες (με κράτη, λαούς, εργαζόμενους, κινήματα) με απώτερο σκοπό την δημιουργία νέων περιφερειακών οικονομικών και πολιτικών δομών, με βάση τη διεθνή ισότιμη συνεργασία, προκειμένου να ξεπεραστούν οι περιορισμοί της ιστορικής εξέλιξης ή της διεθνούς θέσης της χώρας και ο κίνδυνος της απομόνωσης.
Να έχει επεξεργαστεί και να έχει εφαρμόσει ένα νέο ριζοσπαστικό φορολογικό σύστημα με αναδιάρθρωση του φοροεισπρακτικού και φοροελεγκτικού μηχανισμού, στην κατεύθυνση της αναδιανομής πλούτου, ώστε να επιτευχθεί λαϊκή εισοδηματική ανακούφιση.
Να έχει επιτύχει τον Δημοκρατικό έλεγχο των Σωμάτων Ασφαλείας και των Ενόπλων Δυνάμεων καθώς και να έχει αναβαθμίσει την ετοιμότητα τους για την διατήρηση της εθνικής μας ακεραιότητας και την υπεράσπιση της εθνικής μας ανεξαρτησίας.

Να έχει επεξεργαστεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο βιομηχανικής και αγροτικής πολιτικής με σκοπό της παραγωγική ανασυγκρότηση και την αξιοποίηση του τεράστιου λιμνάζοντος παραγωγικού δυναμικού, ιδιαίτερα σε κλάδους κλειδιά της Ελληνικής Οικονομίας, ώστε η ανάπτυξη μας από ετεροκινούμενη να αναπτύξει στην δικιά της εσωστρεφή και αυτοδύναμη πορεία.
Και τέλος να έχουν τιμωρηθεί και να έχουν πληρώσει όσοι ευθύνονται για το σημερινό κατάντημα ώστε να αποτραπεί κάθε προσπάθεια παλινόρθωσης του παλιού καθεστώτος.
Μέχρι σήμερα δεν έχει διατυπωθεί ένας πειστικός τρόπος για την επίτευξη αυτών των προϋποθέσεων. Ο λαός δεν γνωρίζει ούτε το τι, ούτε το πως, ούτε το ποίοι. Το περιβόητο ποιός – ποιόν. Έτσι, δίνεται η δυνατότητα στο μνημονιακό μπλοκ να συγκροτείται πάνω στη βάση της παραμονής στην Ευρωζώνη και να πείθει τον λαό μέσα από την καταστροφολογία.
Μπορεί ο εκβιασμός τους να υπερδιογκώνεται μέσα από Γκαιμπελικού τύπου υπερ-απλουστεύσεις και καταστροφολογία, αλλά πρέπει να παραδεχτούμε ότι πατάει σε υπαρκτά δεδομένα καταφέρνοντας να ενεργοποιεί τα φοβικά σύνδρομα του λαού και να διατηρεί τον μηχανισμό της συναίνεσης.
Όσο η κοινωνία δεν εισπράττει από τις ριζοσπαστικές δυνάμεις ένα ολοκληρωμένο εναλλακτικό σχέδιο που θα ακυρώνει τους κινδύνους και την κοινωνική αβεβαιότητα, και όσο δεν βλέπει ένα ενιαίο και αξιόπιστο μπλοκ κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που να το εκφράζει, τότε και οι κίνδυνοι θα παραμείνουν υπαρκτοί και ο εκβιασμός των κυρίαρχων κύκλων προς την κοινωνία θα είναι αποτελεσματικός.
Με λίγα λόγια μπορεί πλέον ο Ελληνικός λαός να μην ελπίζει τίποτα από την παραμονή μας στην Ευρωζώνη. Φοβάται όμως και σίγουρα δεν έχει πειστεί για τη δυνατότητα εναλλακτικής που να διασφαλίζει τα συμφέροντα του. Για τον λόγο αυτό χρειαζόμαστε η έξοδος από το ΕΥΡΩ και η στάση πληρωμών να μην είναι η μόνη μας σημαία.  Αλλά να αποτελέσει τμήμα ενός πειστικού και συνεκτικού κοινωνικού συμβολαίου.
Ενός συμβολαίου που θα εκφράζει τόσο τα φτωχοποιημένα μεσοστρώματα, όσο και τα μισθωτά στρώματα της επισφάλειας και την γκρίζα ζώνη της υποαπασχόλησης και της ανεργίας. Αλλιώς οι στόχοι αυτοί από μόνοι τους δεν θα μπορέσουν να παίξουν τον ρόλο του καταλύτη για να αλλάξει ο ταξικός και πολιτικός συσχετισμός.
Και βέβαια απαιτείται δουλεία για τη συγκρότηση του μετώπου. Ενός μετώπου που θα φτιαχτεί με κριτήριο τους στόχους και τα καθήκοντα που θα κληθεί να επωμιστεί. Και όχι με βάση τα σημερινά υπαρκτά υλικά, τις αντιθέσεις του παρελθόντος και μια στείρα περιχαράκωση στην καθαρότητα
Το εύρος και η εμβέλεια του μετώπου πρέπει να είναι αντίστοιχη με το μέγεθος των καθηκόντων του. Πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο ευρύ με αριστερή ηγεμονία.
Έτσι ώστε να μπορέσει να εκφράσει όσους αποδεσμεύονται τόσο από το ΠΑΣΟΚ όσο και από τη Νέα Δημοκρατία όχι μόνο εκλογικά αλλά κυρίως κοινωνικά.

Φίλες και Φίλοι,
Ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Ο αγώνας είναι δύσκολος αλλά δεν υπάρχει άλλη πορεία αν θέλουμε να αντικαταστήσουμε την πολιτική της υποτέλειας με μια πολιτική όπου ο Ελληνικός Λαός θα πάρει τις τύχες στα χέρια του. Για το σκοπό αυτό χρειάζεται να αδράξουμε την ευκαιρία που έχει παρουσιαστεί και να καλύψουμε το κενό αντιπολίτευσης.
Να διεκδικήσουμε εθνική ανεξαρτησία και δημοκρατία. Μια Λαϊκή Μεταπολίτευση με ριζική πολιτική ανανέωση. Να ανοίξουμε τον δρόμο για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε. Το Ε.Α.Μ. το πλαισίωσε ο λαός που αποδεσμεύτηκε από τις προπολεμικές πολιτικές εντάξεις. Όμως την πρωτοβουλία την πήραν οι πολιτικοί σχηματισμοί.
Έτσι και σήμερα η παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα τα τελευταία δύο χρόνια αποδιοργάνωσε το αστικό μπλοκ. Έδειξε όμως και τα όρια της. Η αμέσως επόμενη περίοδος θα προσδιορίσει όχι μόνο το οικονομικό αλλά και το πολιτικό μέλλον της χώρας. Οι ευκαιρίες δε διαρκούν παντοτινά. Πρέπει να αναλάβουμε την μεγάλη ιστορική ευθύνη.
Όταν ο εχθρός ενώνεται μέσω του Κράτους τότε ο δρόμος για όλους εμάς είναι ένας και έχει προδιαγραφεί.
Αυτοί έφτιαξαν το στρατόπεδο τους. Εμείς;

Share
© 2011-2013 Νέος Αγωνιστής