Άρθρα

Νίνα Κασιμάτη, η ομιλία στη Νίκαια για την 3η Σεπτέμβρη

Δημιουργήθηκε στις Τρίτη, 04 Σεπτέμβριος 2012

Σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλες και φίλοι
Αισθάνομαι  συντροφική συγκίνηση που βρισκόμαστε στη Νίκαια. Τη Νίκαια που δέθηκε με τους αγώνες του εργατικού και λαικού κινήματος. Που δέθηκε με τους ανθρώπους του μόχθου και της βιοπάλης στον αγώνα για ελευθερία, δημοκρατία και προκοπή. Η Νίκαια των δημοκρατικών παραδόσεων πρέπει να είναι υπερήφανη γιατί δεν αλλοτριώθηκε. Είναι η Νίκαια των αγώνων του σήμερα! Που στις τελευταίες εκλογές πρωτοστάτησε μαζί με όλη τη Β’Πειραιά για την πολιτική ανατροπή του Μνημονιακού καθεστώτος και του έδωσε ένα γερό και καίριο χτύπημα στο στήθος. Είναι ένας αγώνας που δεν ολοκληρώθηκε, αλλά όλοι που είμαστε εδώ και εκατομμύρια σύντροφοί μας ανά την Ελλάδα και την Ευρώπη ξέρουμε ότι πρέπει να ολοκληρωθεί. Ότι πρέπει να δώσουμε την ψυχή μας σε αυτόν τον σκληρό  σκοπό που σημαίνει την  επιβίωση. Και γι’ αυτό πρέπει να νικήσουμε. Για να ζήσουμε! Αξιοπρεπείς και περήφανοι.  

Σε αυτόν τον αγώνα, και σήμερα σε αυτήν εδώ την ιστορική πλατεία  αισθάνομαστε  ιδιαίτερη χαρά και τιμή που είμαστε μαζί με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, σύντροφο Αλέξη Τσίπρα. Που συν  τοις άλλοις εκπροσωπεί επάξια τη νέα γενιά  και την αναδεικνύει πια οδηγό και παραγωγό των πολιτικών εξελίξεων. Όχι καταναλωτή ή χειροκροτητή, όπως συνέβαινε στο παρελθόν.


Την ιδέα για τη συγκέντρωση αυτή την γέννησε μια ημερομηνία. Μια συμβολική αφορμή. Και η συνειδητή από όλους μας αυτή συγκέντρωση είναι σπουδαία γιατί πέτυχε το σκοπό της  πριν καν από τη πραγματοποίησή της.  Δηλαδή επανέφερε στη δημόσια συζήτηση τα από χρόνους πολλούς ποδοπατημένα, και συστηματικά αποσιωπούμενα από τους επιτηδείους, ιδανικά της 3ης του Σεπτέμβρη. Την Εθνική Ανεξαρτησία, τη Λαική Κυριαρχία, την Κοινωνική Απελευθέρωση και τη Δημοκρατική Διαδικασία. Γι αυτό και ο πανικός που έπαθε το κόμμα του Μνημονίου και τα καθεστωτικά μ.μ.ε. δεν ήταν ούτε τυχαίος ούτε παραπολιτικός. Γιατί ένας βολικός για το σύστημα λαός δεν πρέπει να θυμάται .  Δεν πρέπει να θυμόμαστε τους αγώνες των πατεράδων μας και κυρίως δεν πρέπει να θυμόμαστε τις νίκες μας. Γιατί τότε μπορεί και να τις υπερασπιστούμε! Ή, ακόμα χειρότερα, να τις επαναλάβουμε, έχοντας μάλιστα διδαχθεί από τα λάθη μας.  

Όσο για τους όψιμους της ιδεολογικής ευαισθησίας, μόνο μια απάντηση : Όταν κληρονομείς κοινωνικό κράτος και παραδίδεις κοινωνικό ολετήρα, όταν είσαι ο γραφειοκρατικός στυλοβάτης του κόμματος του Μνημονίου και του ΔΝΤ, του χωροφύλακα δηλαδή του ταξικού αντιπάλου, τότε πρέπει να εφευρίσκεις εχθρούς για να μπορείς να αντέχεις τον εαυτό σου. Αυτοί που μετατράπηκαν στο εντελώς αντίθετο  των ιδανικών για τα οποία δήθεν κόπτονται, αλλά που ποτέ δεν απαίτησαν εφαρμογή την δημοκρατικών διαδικασιών (για να θυμηθούμε την 4η ιδιρυτική αρχή της διακήρυξης) για τη λήψη μιας τόσο σημαντικής και κορυφαίας απόφασης για το έθνος. ‘Οταν όταν με συνοπτικές διαδικασίες έβαλαν τη χώρα στη μέγγενη του ΔΝΤ χωρίς να ρωτήσουν κανένα μας. Αυτοί που αναπαράγουν βουλευτές-πρόβατα του «ναι σε όλα», θα μεινουν στα αζήτητα της Ιστορίας. Και εκεί, θα βρουν το χρόνο, ελπίζουμε και τη βούληση, να αναλογιστούν το έγκλημα που διέπραξαν εναντίον της πατρίδας μας και του ελληνικού λαού προκειμένου να διατηρούν ζωντανό έναν κομματικό οργανισμό που θα εξασφάλιζε την παραμονή τους στη νομή της  εξουσίας, αδιαφορώντας πλήρως για τον εξευτελισμό και διασυρμό του. Αυτοί που θέλανε πελάτες εξαρτημένους για να σιωπούν. Αυτοί που πιάνουν στο στόμα τους, από την αποσπασμένη εδώ και 40 χρόνια καρέκλα τους, τους γονείς μας που έδωσαν τη ζωή τους για το Σοσιαλιστικό Κίνημα και πέθαναν στο νοίκι στο Πέραμα. Αυτοί που νομίζουν ότι υπάρχει οφειλόμενη ευγνωμοσύνη. Αυτοί που δεν έβγαλαν μια ανακοίνωση όταν σε ένα απόγευμα του Ιουλίου, ο κεντρικός τραπεζίτης μαζί με τον υπουργό οικονομικών δώρισαν την Αγροτική Τράπεζα στην Τράπεζας Πειραιώς. Ίσως γιατί οι ίδιοι ψήφισαν το νόμο που έδωσε στον Προβόπουλο εν λευκώ αρμοδιότητα για να το κάνει. Η Ιστορία ξαναγράφεται όμως, και το λεγόμενο ΠΑΣΟΚ πια δε θέλει, αλλά ο Λαός μπορεί!

Eδώ και 2,5 χρόνια ζούμε στη χώρα μας μια ιδιότυπη δικτατορία νέου τύπου, τη δικτατορία του Μνημονίου. Ένα νεοαποικιακό καθεστώς   που λεηλατεί τη χώρα και ισοπεδώνει την κοινωνία, που κλέβει από τον εργαζόμενο το  χρήμα που με κόπο παράγει σε μια εργασιακή ζούγκλα για να διασώσει τους διεθνείς πιστωτές και τοκογλύφους από την κρίση που προκάλεσαν.  Η δικτατορία αυτή που επιβάλλεται -προς το παρόν χωρίς όπλα- είχε και έχει ως ζωτικά όργανά στην Ελλάδα την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου, στη συνέχεια τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.-ΛΑΟΣ  του απροκάλυπτου τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμου και τώρα την Τρόικα εσωτερικού των Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη. Όλοι αυτοί, σε αγαστή συνεργασία, και με τη συνδρομή του μιντιακού κατεστημένου, των καναλαρχών που είναι τραπεζίτες, και καθηγητών που είναι υπάλληλοι των τραπεζιτών και μετά διορίζονται υπουργοί. Οι συγγγραφείς του Μνημονίου, ή οι μεταφραστές του,  τρομοκράτησαν και τρομοκρατούν την κοινωνία με εκβιαστικά διλήμματα περί χρεοκοπίας. Η αλήθεια όμως είναι ότι μας χρεοκοπούν κάθε μέρα για να αποτρέψουν τη χρεοκοπία του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος. Για να πετύχουν το σκοπό τους εξαπάτησαν επανειλημμένως τον ελληνικό λαό, επιχειρώντας να τον φοβίσουν με καθημερινή τηλεοπτική προπαγάνδα και να τον ενοχοποιήσουν με τις περίφημες ρήσεις ‘Κυβερνώ μια διεφθαρμένη χώρα’ και ‘Μαζί τα φάγαμε’ . Έδωσαν έτσι το δικαίωμα σε όλους μας να γνωρίζουμε ότι, όχι απλώς υπήρξαν ανίκανοι να διαπραγματευτούν, αλλά ουδέποτε το επεδίωξαν. Άλλωστε, η ιδρυτική πράξη της κυβερνητικής τροϊκας είναι η έγγραφη ανάληψη της ιδιοκτησίας του μνημονιακού προγράμματος. Προσεταιρισμένοι, όπως θα έλεγε και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πήγαν, ήλθαν και ως σύνδικοι πτωχεύσεως αντί για κυβερνήτες κυρίαρχης χώρας, έβαλαν τις μικρές τους υπογραφές αλυσοδένοντας και υποθηκεύοντας τη χώρα, το παρόν και το μέλλον του ελληνικού λαού.  

Το μνημονιακό καθεστώς, εδώ και 2,5 χρόνια είναι ένα ιδιότυπο νεοαποικιακό μόρφωμα που μεταβάλλει τη χώρα σε προτεκτοράτο, συρρικνώνει τη δημοκρατία και μετατρέπει την κοινωνία σε εργαστήρι μαζικής εξαθλίωσης. Είναι λογικό να θεωρεί αρχές όπως «εθνική ανεξαρτησία-λαϊκή κυριαρχία- κοινωνική απελευθέρωση» ως βασικό του εχθρό. Στο δημόσιο προπαγανδιστικό του λόγο αναφέρεται ότι αυτές είναι ξεπερασμένες. Προφανώς για τους ιδιοκτήρες του μνημονιακού προγράμματος το «σύγχρονο» και το «μεταρρυθμιστικό» είναι η χώρα να μετατραπεί στο 17ο ομόσπονδο γερμανικό κρατίδιο, χωρίς δικαίωμα λόγου και αυτοκυβέρνησης. Σε μια γερμανική Ευρώπη των μνημονίων και της νεοφιλελεύθερης εξαθλίωσης, με ανύπαρκτες κοινωνικές υποδομές, μισθούς Κίνας και συντάξεις πείνας. Μια χώρα υποτελής, πτωχευμένη και εξαθλιωμένη. Χωρίς δικαίωμα στην παραγωγή και στα δημόσια αγαθά, με τις νέες και τους νέους της μετανάστες. Αυτό είναι το «σύγχρονο» για το μνημονιακό μπλοκ και την ντόπια οικονομική ολιγαρχία που υπηρετεί.  

Εμείς, απέναντι σ’ αυτή τη βαρβαρότητα, εμπνεόμενοι από τις αρχές της εθνικής ανεξαρτησίας, της λαϊκής κυριαρχίας, της κοινωνικής απελευθέρωσης, χωρίς πλέγματα εξαρτήσεων από το κρατικό μηχανισμό, τις υλικές προσόδους του, προχωρήσαμε εδώ και 2,5 χρόνια σε ρήξη με το λεγόμενο ΠΑΣΟΚ. Δεν είμαστε κυρίως πασοκογενείς. Αυτό είναι μια καταγωγική περιγραφή. Είμαστε σοσιαλιστές. Παλεύουμε το σύνολο των μνημονιακών πολιτικών ως ελεύθεροι πολίτες και νέοι αγωνιστές. Το σημερινό ψευδώνυμο ΠΑΣΟΚ είναι πια γη της δουλείας για τους δημοκράτες και σοσιαλιστές. Οι ιστορικοί δεσμοί όμως δεν θα γίνουν δεσμά. Οι περισσότεροι τα υπερέβησαν όπως έδειξαν και οι πρόσφατες εκλογές. Η έξοδος αυτή είναι προϋπόθεση μιας αποφασιστικής πάλης, μιας νέας πορείας γι’αυτά που συνηθίσαμε να λέμε οράματα. Οράματα που τώρα όμως πρέπει να τα κάνουμε πρόγραμμα, συγκροτημένο λόγο και οργανωμένη δράση για τη σοσιαλιστική κοινωνία του 21ου αιώνα.   

Εθνική Ανεξαρτησία σήμερα σημαίνει η χώρα να βρίσκεται σε καθεστώς ισότιμης σχέσης με τους εταίρους της στην Ευρώπη, αλλά και με τα υπόλοιπα κράτη στη διεθνή κοινότητα. Όχι κράτος-παρίας ή επαίτης ή ενεργούμενο, όπως γίνεται τώρα με το μνημονιακό καθεστώς. Η εικόνα της χώρας δεν μπορεί να είναι αυτή των Παπανδρέου-Παπαδήμου-Σαμαρά στις διεθνείς συναντήσεις τους. Δεν μπορεί να είναι το σκανδαλώδες και ταπεινωτικό κλείσιμο της υπόθεσης Ζίμενς του μεγαλύτερου διαχρονικού σκανδάλου του δικομματισμού, μία (1) ημέρα πριν επισκεφθεί την Μέρκελ ο πρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης.  

Λαϊκή Κυριαρχία σημαίνει η χώρα να έχει τη δυνατότητα και το αυτονόητο κυριαρχικό δικαίωμα να αυτοκυβερνάται, σύμφωνα με τη βούληση των πολιτών της και όχι σύμφωνα με τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας και της δικτατορίας των αγορών. Δεν είναι δημοκρατία ο ωμός εκβιασμός του ελληνικού λαού, που αναπαράγεται από τα εγχώρια μμε και τα κόμματα της διαπλοκής, που ζήσαμε στις εκλογές του περασμένου Ιουνίου, αλλά και όλο το προηγούμενο διάστημα.    

Κοινωνική απελευθέρωση σημαίνει σήμερα να γίνουμε καρπωτές του πλούτου που παράγουμε, του μόχθου μας. Να οικοδομήσουμε μια κοινωνία αλληλλεγγύης όπου οι ανάγκες θα είναι πάνω από τα κέρδη. Σίγουρα δεν θέλουμε μια κοινωνία με 30% ανεργία, με εργασιακές σχέσεις δουλοπαροικίας, με συντάξεις πείνας, με διαρκή ύφεση και φτωχοποίηση του πληθυσμού.    

Με τις αρχές αυτές - που διατυπώθηκαν στις 3 Σεπτέμβρη 1974 και μορφοποιήθηκαν σε πολιτικό κίνημα,  αλλά ήταν ριζωμένες στους εθνικούς, δημοκρατικούς και κοινωνικούς αγώνες του λαϊκού κινήματος ήδη από τη δεκαετία του ’40 και μετά -   παλεύουμε μέσα στο ευρύτερο λαϊκό αντιμνημονιακό μέτωπο τα τελευταία 2,5 χρόνια. Ανταποκριθήκαμε στις ενωτικές πρωτοβουλίες του ΣΥΡΙΖΑ, πρώτα στις περιφερειακές εκλογές του 2010 με τη συμμετοχή μας στο αυτοδιοικητικό σχήμα «Αττική Συνεργασία-Όχι στο Μνημόνιο» και ακολούθως στις εκλογές του Μαϊου και Ιουνίου 2012 με την οργανική συμμετοχή και ένταξή μας στο ΣΥΡΙΖΑ-Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο.  

Για μας τα κόμματα δεν είναι αυτοσκοποί. Τα κόμματα πρέπει να υπηρετούν το λαό και την πατρίδα. Αλλιώς γίνονται όργανα άλλων συμφερόντων.  

Εμείς στον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ δημιουργούμε, όλοι μαζί τη σταθερή λαική κοινωνική συμμαχία, τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη της Αριστεράς. Που θα επαναφέρει το αληθινό περιεχόμενο των προδομένων αρχών και θα επαναθεμελιώσει το όραμα της ανεξάρτητης, δημοκρατικής και σοσιαλιστικής πατρίδας, σε μια Ευρώπη των λαών και όχι των τραπεζιτών.

Έχουμε ελπίδα -αλλά και πεποίθηση- ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, που είναι έκφραση των μαζικών λαϊκών αγώνων κατά του μνημονίου, με την ανοιχτή δημοκρατική του συγκρότηση και δράση μέσα στην κοινωνία, θ’ αναλάβει σύντομα την κυβέρνηση του τόπου, ώστε να αποτινάξει τα δεσμά του μνημονίου, να εξοντώσει τη διαπλοκή και να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις για την εθνική, δημοκρατική, παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας.  

Σύντροφε Πρόεδρε της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης της Αριστεράς, που  έχει ψυχή της τις εργατικές γειτονιές του Πειραιά, και συνεχίζει τους αγώνες της με μαχόμενη ελπίδα για τη νίκη, σε καλωσορίζουμε και σε καλούμε στο βήμα

Share
© 2011-2013 Νέος Αγωνιστής