Άρθρα

Ο αγώνας του Ελληνικού λαού ήταν και είναι εθνικός στη μορφή και ταξικός στο περιεχόμενο

Δημιουργήθηκε στις Πέμπτη, 01 Νοέμβριος 2012

Μία απάντηση στο άρθρο του Νάσου Θεοδωρίδη

Αγαπητέ φίλε Νάσο Θεοδωρίδη
Με αφορμή τα όσα διατύπωσες στο άρθρο σου με τον τίτλο «28 Οκτωβρίου: Ο πόλεμος που τελικά δεν ήταν τρικούβερτο γλέντι», το οποίο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Η ΑΥΓΗ», της 27ης Οκτωβρίου 2009, έχω να σου αντιπαραθέσω τα εξής:

1. Κατ’ αρχήν υποστηρίζεις, χωρίς όμως να αναπτύσσεις καμία σχετική βάσιμη επιχειρηματολογία, ότι η εμπλοκή της Ελλάδας στον Β΄παγκόσμιο πόλεμο θα έπρεπε να είχε αποφευχθεί και ότι η 28η Οκτωβρίου δεν σηματοδοτούσε τίποτε περισσότερο από την είσοδο της Ελλάδας σε έναν παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Ειλικρινά, δεν ήμουν σε θέση να γνωρίζω, αν και κατά πόσο υπάρχουν σήμερα, οπαδοί και θιασώτες των θεωριών του Αγι Στίνα και των αρχειομαρξιστών. Τα άρθρο σου και η συγκεκριμένη αναφορά σου επιβεβαίωσε, μεγαλοπρεπώς την ύπαρξη αυτή.


Ο Άγις Στίνας υπήρξε μέλος του ΚΚΕ μέχρι το 1932 και στη συνέχεια ασπάσθηκε τις ιδέες του αρχειομαρξισμού, που συνιστούσε την κυρίαρχη έκφραση του ελλαδικού τροτσκισμού.- Μέχρι το 1947 ήταν ενταγμένος στην 4η Διεθνή και στη συνέχεια κατέληξε σε έναν ιδιότυπο αναρχισμό.- Ο Στίνας, έχει καταγράψει τις πολιτικές του απόψεις στο βιβλίο «ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΟΠΛΑ», το οποίο αν και φέρεται ως ιστορικό πόνημα εν τούτοις δεν συνιστά παρά συστηματική παράθεση ιδεολογικό-πολιτικών απόψεων, που αφορούν την εκτίμηση της περιόδου της κατοχής της Ελλάδας από τις δυνάμεις του άξονα. Επιγραμματικά οι πολιτικές απόψεις του Στίνα, όπως καταγράφονται στο προαναφερόμενο βιβλίο του είναι οι εξής:
α) Ο Β΄παγκόσμιος πόλεμος αποτελούσε, όπως και ο Α΄, έναν γνήσιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
β) Κάθε αντιστασιακή δράση ενάντια στις δυνάμεις του άξονα, συνιστούσε διαφορετικής μορφής συνέχιση του ιμπεριαλιστικού αυτού πολέμου, που αποτελούσε έκφραση εθνικιστικής δράσης, η οποία ως τέτοια ήταν καταδικαστέα.
γ) Τόσο το ελληνικό εργατικό κίνημα, όσο και τα λαϊκά κοινωνικά στρώματα, όφειλαν ουσιαστικά να απέχουν από κάθε δράση εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και επιβαλλόταν η συμφιλίωση με τους γερμανούς, ιταλούς και βούλγαρους στρατιώτες προκειμένου αυτοί να στραφούν εναντίον των αντίστοιχων εθνικών αστικών τάξεων.
δ) Η εθνική αντίσταση και κυρίως η αντίσταση των δυνάμεων του Ε.Α.Μ.-Ε.Λ.Α.Σ. , χαρακτηριζόταν από έλλειψη σοβαρότητας (δίνοντας με τον τρόπο αυτόν πλούσια τροφή στους προερχόμενους από την ακροδεξιά παραχαράκτες της ιστορίας). Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι κατά την άποψη του τα σκαιότατα αντίποινα των δυνάμεων κατοχής σε βάρος του άμαχου ελληνικού πληθυσμού, οφείλονταν αποκλειστικά και μόνον στις αντιστασιακές δράσεις. Σε κάθε περίπτωση ο Στίνας θεωρεί ότι όχι μόνο δεν απαιτείτο αντιστασιακό κίνημα, αλλά και ότι η ανάπτυξη του αποδείχθηκε δυσμενής για την Ελλάδα (!!!!).
ε) Αδυνατεί να εξηγήσει, πως το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα του Ε.Α.Μ. κατόρθωσε να συσπειρώσει και κυρίως να εκφράσει και πολιτικά την πλειοψηφία του ελληνικού λαού.- Και στην περίπτωση αυτή καταλήγοντας με αυθαίρετο τρόπο ότι σκοπός του Ε.Α.Μ., ήταν η κατάληψη της εξουσίας μετά τον τερματισμό της κατοχής, προσφέρει πολλά υλικά στην οικοδόμηση της ψευδολογίας των μοναρχοφασιστών, που έκαναν λόγο για δεκεμβριανό πραξικόπημα.-

2. Είναι προφανές ότι τόσο ο Στίνας που ήταν απών κατά την περίοδο της κατοχής, όσο και οι πολιτικοί του επίγονοι, ήταν και είναι διαμετρικά αντίθετοι με το επαναστατικό κίνημα της εποχής που διακηρύσσοντας τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα κατόρθωσε να συσπειρώσει με το μέρος του τον ελληνικό λαό.- Επίσης λησμονούν ότι η Αριστερά στην Ελλάδα γιγαντώθηκε και αποτέλεσε εναλλακτικό πόλο εξουσίας, κατά την περίοδο της κατοχής, όταν ανέλαβε την ευθύνη της πατριωτικής αντίστασης, ενώ οι δυνάμεις του αστικού κατεστημένου, είτε είχαν ενσωματωθεί στην αξονική διακυβέρνηση (κυβερνήσεις δοσίλογων, τάγματα ασφαλείας κ.λ.π.), είτε ανέμεναν εκ του ασφαλούς μακρόθεν (μέση Ανατολή) την επιστροφή τους στην εξουσία μετά τη λήξη του πολέμου. Ο αγώνας της Ε.Α.Μ.ικής αντίστασης είχε, διττό χαρακτήρα. Από την μία πλευρά αγωνιζόταν ενάντια στους κατακτητές για την απελευθέρωση της Ελλάδας και από την άλλη προετοίμαζε, μέσα μάλιστα από λαϊκούς θεσμούς (αυτοδιοίκηση, δικαιοσύνη κ.λ.π.), μία εναλλακτική εξουσία, όπου θα επικρατούσε η λαϊκή κυριαρχία και η κοινωνική δικαιοσύνη. Μία απλή, ενδεικτική, ανάγνωση του πονήματος του Δημήτρη Γληνού «Τι είναι και τι θέλει το Ε.Α.Μ.» (Σεπτέμβρης 1942) και του λόγου του Άρη Βελουχιώτη, που εκφώνησε στην Λαμία στις 29 Οκτωβρίου 1944, που αποτελούν δύο από τα σημαντικότερα ντοκουμέντα της Ε.Α.Μικής εθνικής αντίστασης, αρκεί να αποδείξει την βασιμότητα των προαναφερομένων: ότι δηλαδή ο αγώνας ήταν αντίστασης ήταν εθνικός στην μορφή και ταξικός στο περιεχόμενο. Αυτό το αγνόησε ο Στίνας, αυτό πεισματικά μέχρι και σήμερα φαίνεται ότι αγνοούν οι πολιτικοί του επίγονοι, στους οποίους προφανώς περιλαμβάνεσαι.

3. Είναι καταφανές ότι κατά την συγγραφή του άρθρου σου διακατέχεσαι από την εμμονή σου σε μία απροσδιόριστη κουλτούρα μεταμοντέρνου διεθνισμού, κατά την οποία οποιαδήποτε αντιστασιακή πράξη για την προάσπιση του εθνικού χώρου ακόμη και ως σημείου κοινωνικής αναφοράς, συνιστά εθνικιστική δράση. Μόνο, που λησμονείς κάτι βασικό: Η αντίσταση του ελληνικού λαού ενάντια στις κατοχικές δυνάμεις δεν ήταν μία αντίσταση ενάντια στους βίαια κλιμακωμένους εθνικισμούς των δυνάμεων του άξονα, με όρους παραδοσιακού εθνικισμού που συμμερίζεται την φυλετική ή την θρησκευτική διάκριση των ανθρώπων. Ήταν μία αντίσταση με όρους ταξικής και ιδεολογικής επαναοριοθέτησης του έθνους και της εθνικής κυριαρχίας, που η φλόγα του αγώνα δεν άγγιζε μόνον την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση του ελλαδικού χώρου, αλλά και την αντίστοιχη απελευθέρωση των λαών που στέναζαν από την μπότα του ναζισμού. Με λίγα λόγια η αντιστασιακή δράση του Ε.Α.Μ. συνιστούσε έναν αγώνα γόνιμου και διεθνιστικού πατριωτισμού. Και το παράδειγμα του Ε.Α.Μ., δεν είναι το μόνο. Ενδεικτικά οι αγώνες των λαών του Βιετνάμ, της Κούβας, της Νικαράγουα στο παρελθόν και της Βενεζουέλας, που ήταν και είναι αγώνες με εθνική μορφή και γνήσιο ταξικό περιεχόμενο, βεβαιώνουν ως ιστορικά παραδείγματα τον ισχυρισμό μου.

4. Θα μου επιτρέψεις να πω ότι τα όσα προβάλλεις με το άρθρο σου, δεν αποτελούν μόνο συμβολή στην αυθαίρετη και σε κάθε περίπτωση ανερμάτιστη καταδίκη κάθε πατριωτικής ανάμνησης ως δήθεν κενής παρελθοντολογίας και οπισθοδρομικού συντηρητισμού.- Αποτελούν κυρίαρχα συμβολή στην ιδεολογική ενίσχυση του χρυσαυγίτικου μορφώματος και στην προβολή της ως ο παρά φύση εκφραστής αξιών, όπως ο πατριωτισμός, που άλλοι, όπως εσύ όχι απλώς έχουν εγκαταλείψει αλλά έχουν συκοφαντήσει και εξουθενώσει. Και εδώ ακριβώς οι ευθύνες τόσο οι δικές σου όσο και των λοιπών μεταμοντέρνων «διεθνιστών» δεν είναι απλά μεγάλες, είναι τεράστιες.-

5. Μπορεί κατά την κρίση σου ο πατριωτικός αγώνας ενάντια στις δυνάμεις του άξονα να ήταν άσκοπος, ενδεχομένως και οικονομικά ασύμφορος σύμφωνα με την δική σου «ψύχραιμη ιστορική αποτίμηση».- Ωστόσο όμως για εμάς τους υπόλοιπους ήταν ένας αγώνας, που σήμερα μας όχι μόνο εμπνέει και μας οδηγεί στην πάλη μας ενάντια στις μνηνονιακές πολιτικές του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου αλλά και μας θέτει τους ίδιους πρωταρχικούς στόχους με αυτούς του Ε.Α.Μ.: Εθνική Ανεξαρτησία, Κοινωνική Δικαιοσύνη και Λαϊκή Κυριαρχία.

6. Κατανοείς τέλος ότι οι απόψεις σου, όσο σεβαστές και να είναι στα πλαίσια ενός ελεύθερου διαλόγου, δεν μπορούν να αποτελούν και θέσεις ενός πολιτικού υποκειμένου που διεκδικεί και καθορίζει την μοίρα και το μέλλον αυτής της χώρας.- Και το πολιτικό υποκείμενο στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι άλλο παρά ένα νέο, πατριωτικό, δημοκρατικό και ριζοσπαστικό κόμμα της Αριστεράς, που θα ηγείται των εθνικών και κοινωνικών αγώνων του λαού μας.

Κριεκούκι 28η Οκτωβρίου 2012

Παναγιώτης Απ. Κουτσουλέλος
Μέλος Σ.Ε. του Νέου Αγωνιστή και της Π.Γ. της Τ.Ε. ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ. Μάνδρας Ειδυλλίας

Share
© 2011-2013 Νέος Αγωνιστής